De gitarist en zanger, geboren in 1953 in Columbus (Georgia), behoort tot de blueslegendes van zijn generatie.
Als zoon van een militair bracht hij zijn jeugd door in de Verenigde Staten en Duitsland, voordat zijn familie zich in Seattle vestigde. Hij begon pas als tiener met gitaarspelen, maar maakte snel vorderingen. Als je zo'n talent hebt als hij, gaat alles natuurlijk iets makkelijker dan voor de gewone sterveling.
Hij werd beïnvloed door artiesten als B.B. King, Albert King, Howlin' Wolf en Magic Sam en vond altijd een evenwicht tussen pakkende melodieën en soms acrobatische solo's. Terwijl hij nog twijfelde tussen een studie architectuur en een carrière als professioneel muzikant, bleek een ontmoeting doorslaggevend. Op 20-jarige leeftijd had hij al Muddy Waters en Freddie King op het podium gezien, evenals Albert Collins, bijgenaamd The Master of the Telecaster (de bekendste gitaar van het merk Fender). De blueslegende stemt ermee in om de jongeman te ontmoeten en, onder de indruk van zijn talent, wordt hij een soort mentor voor iemand die niets liever wil dan de Robert Cray Band oprichten. Begin jaren 80 is het zover met het album “Who's Been Talkin'”, dat al de basis legt voor een persoonlijke stijl tussen blues en rock.
In de jaren 80 brengt Cray de ene na de andere succesvolle album uit, waaronder “Bad Influence” (1983) en “Strong Persuader” (1986), dat wordt bekroond met een Grammy Award. Hij levert daarmee een belangrijke bijdrage aan de heropleving van de blues door het traditionele publiek van deze muziek uit te breiden. Zijn vaak melancholische gitaarspel en zijn zachte stem zijn de troeven van zijn repertoire.
Hij toert regelmatig, maar neemt ook de tijd om samen te werken met andere grootheden als Eric Clapton, Buddy Guy, John Lee Hooker en Jimmie Vaughan (de oudere broer van wijlen Stevie Ray). In 1986 verscheen het album “Showdown!”, opgenomen met Albert Collins en Johnny Copeland, dat met in totaal vijf Grammy Awards en een intrede in de Blues Hall of Fame in 2011 een van de hoogtepunten van zijn carrière vormt.
Hij heeft vandaag een twintigtal studioalbums op zijn naam staan en het meest recente, “That's What I Heard”, dateert van 2020.
(DC with Stéphane Soupart - Photo: © Etienne Tordoir)
Photo: Robert Cray op het podium van het festival van Torhout op 5 juli 1986
Snelkoppelingen